Generacijski bliski, ali različitih umetničkih poetika, trojica autora predstavljaju nosioce promena koje je kineska umetnost doživela tokom poslednjih decenija 20. veka. Ne napuštajući drevne civilizacijske pouke utkane u estetski kod bića, oni svojim odnegovanim stvaralačkim senzibilitetom i fleksibilnošću potvrđuju otvorenost ka savremenoj umetničkoj praksi kosmopolitskog karaktera.

Ćianzi Čen (1957) nakon studija u Pekingu od 1986. svoje umetničko usavršavanje nastavlja u Oslu. Čen izlaže litografije u kojima dominira tema konja, još jednog u nizu toposa kineske umetnosti. Vođen u realizaciji svojih grafika energičnim potezom, one gotovo izmiču svetu pojavnog, čime se prvobitno zadata forma svodi na metaforu snage, vitalnosti i elegancije.
Je Sin (1953), od 1986. živi u Parizu; na pariskom Univerzitetu profesor je slikarstva i kaligrafije. Kombinujući ikonografski kliše tradicionalnog kineskog slikarstva, kaligrafski znak i grafički izraz, istražuje problem akta u kineskoj umetnosti, gde je prikaz ženskog tela bio dozvoljen samo u okvirima erotskog slikarstva, a rad po živom modelu na akademijama postaje praksa tek od 1920. godine.
Ći Jang (1952), nakon niza samostalnih i grupnih izložbi u Kini i Nemačkoj, predstaviće se beogradskoj publici radovima na papiru iz ciklusa "Peking-Njujork-Dizeldorf"  i gipsanim figurinama "Igrač" čija svežina izraza i inventivnost označavaju neiscrpnost potencijala figuracije.