Elementi svetlost i voda, korišceni u oblikovanju ove instalacije, dovode se u kontekstualizaciju sa hrišćanskom simbolikom u kojoj su često upotrebljavani u obredima i kao način za prikazivanje božanskog i mističnog. Replika vitrazne kompozicije sa ikoničnom predstavom raspeća, korišćenjem autorovih metoda, biva transformisana u rad novih medija. Razbijanje slike dovodi ikonografsku predstavu do ambijentalne instalacije i apstraktne strukture vibracije svetlosti, koja upućuje na atmosferu hrama.
Umetnički objekat više nije izolovan, već postaje fleksibilna strukutra koja indukuje interakciju i uključuje okolni prostor u sastavni deo rada. Odnosi malo i veliko, kao i umetnički objekat i prostor u okviru kog se nalazi bivaju dovedeni u međuzavisnost na taktilan nacin, koji uključuje vibraciju samog prostora i površine vode.
Veljko Zejak