Pretraga
Posetioci zainteresovani za ovaj portfolio posetili su još:
Paja Jovanović
Nina Radoičić
Milan Konjović
Biljana Cincarević
Pavel Đurković
Borivoje Stevanović
Zoran Todorović
Predrag Milosavljević Peđa
Nedeljko Gvozdenović
Pavle Simić
O portretima Ljubiše Bogosavljevića
Obraćanje portretu nije neobičnost u slikarstvu Ljubiše Bogosavljevića. Još kao stvaralac na početku, tokom osamdesetih godina, Bogosavljević je slikao seriju figurativnih kompozicija u kojem su glavne role pripadale dotičnim i stvarnim ličnostima. Ciklus “Ljubišaružica” je zasnovan na karakterističnostima dva lika koji su u međuzavisnoj vezi a iz koje je proisticalo mnoštvo metaforičkih vrednosti jedne autentične umetničke poruke. To je bilo vreme naglašeno subjektivističke postmodernističke nove slike, doba u kojem je slikarstvo nastojalo da se bavi metaforom, alegorijom, prenosnim značenjem... Potom je Ljubiša Bogosavljević, svodeći svoju sliku, tokom postupnog i kontinuitetnog procesa, dospeo u predele jasno pročišcene geometrije. Jednostavne slike sa jasno definisanom geometrijom krsta govorile su, na nivou principa o potrebi racionalnog pristupanja temama i motivima savremenog sveta. Krstoliko definisana pikturalna kompozicija je nosila zasebno značenje: krst sudbine se nadneo nad našim glavama - a što se, krajem poslednje decenije proteklog veka, tako eksplicitno pokazivalo i dokazivalo. Vezivanje Bogosavljevićeve krstaste geometrije za subjektivistički intonirana simbolička i metaforička značenja, čini se, ima istinskog opravdanja. Jer, Bogosavljević nikada nije težio onoj vrsti analitičkog geometrizma koji bi se bavio samo ontološkom problematikom slike. Njegov geometrizam jeste bio u funkciji istraživanja novih mogućnosti, u funkciji nametanja ideje racionalizma i harmonije, ali je jednako bio u funkciji umetnikovog ispoljavanja vlastite osećajnosti, sopstvenog senzibiliteta i ekspresiviteta izazvanog odnosom prema svetu i vremenu fatalnih devedesetih... Dakle, razlozi za bavljenje geometrijom su intimističkog porekla, plod su umetnikovog nastojanja da se ilustruje i objavi vlastito psihološko stanje, možda baš isto ono stanje koje umetnika odvodi ka temi portreta kao svojevrsne introspekcijske vivisekcije ličnosti...Osećanje manifestacija epohalne krize, osećanje ugroženosti, frustriranosti i sve te godine tegobnog življenja usmerile su Ljubišu Bogosavljevica da, prvo fotografskim aparatom a potom i kistom, beleži portrete prijatelja.
Na njegovim jednostavnim dokumentarističkim fotografijama zabeleženi su likovi prijatelja, onih ljudi prema kojima umetnik ima poseban, iskren ljudski odnos. Jednostavno, Bogosavljević je sve te portrete memorisao poput svojevrsne amajlije. Fotografija je ovde čuvar umetničkih ličnih dragocenosti. Za svaki fotos je vezana određena intimna priča: o ljudima sa kojima je Bogosavljević delio vlastittu sudbinu, o istomišljenicima, o onima sa kojima je bio u istovetnim nevoljama, o drugarima koji su se našli u pomoći, o prijateljima i saradnicima... Na tim fotosima Bogosavljević nema pretenzija da bude umetnik. Međutim, kako su ovi fotosi nastali iz sasvim intimne potrebe čoveka koji se bavi umetnošću one imaju diskretnu auru. Onog momenta kada je Ljubiša Bogosavljević svoje fotografije postavio, po određenom konceptu (naravno: u krstastom rasporedu!), one su postale “označene” i kodirane, dobile su nekakav viši smisao, promovisane su u umetnički produkt sa sugestivnom porukom.
Kada Ljubiša Bogosavljević slika portrete svojih prijatelja onda to čini iz sasvim drugačijih razloga. Svoje prijateljstvo, svoj odnos prema ovim ljudima on shvata kao istinski umetnički podsticaj, kao provokaciju da se pronikne u psihologiju naslikanih ličnosti, da se slikom ispriča priča o ljudima obuhvaćenih sudbinom smutnih vremena s kraja proteklog i početka ovog veka, da svoje shvatanje njihovih karakteristika i sudbina pretoči o vlastitu “priču” o svetu u kome živi i stvara... Za takvu priču Bogosavljević se odlučuje za specifičnu pikturalnu strategiju: svi portreti su naslikani onoliko realistički koliko je to potrebno da bi se identifikovale dotične ličnosti. Taj centralni motiv slike, međutim, nije smešten u realistički koncept. Atributni predmeti, kontekstna atmosfera, jednostavna pozadina - u funkciji su identifikacije ali se dotiču i psihologije, određivanja karaktera, ukazivanja na neke od dominantnih opredeljenja i opsesija koje sve te naslikane ljude vode kroz život, određujuci im sudbinu, egzistenciju. Za takav sadržaj slike Bogosavljević iznalazi adekvatno pikturalno rešenje – crtež je siguran i pouzdan u interpretaciji, a linija pored deskripcijske ubedljivosti ima i odredeni ekspresivni potencijal, onoliko “doziran” koliko je to potrebno da se ispolji onaj diskretni, duboko lični umetnikov odnos prema modelu, tačnije: prema ličnosti koju slika. I u ovim slikama Ljubiša Bogosavljević je iskreni kolorista. Njegov odnos prema boji proističe iz sopstvenog shvatanja slikarstva – stvaranje je prevashodno ispovedni čin a svaka bojena fleka poseduje svoje fizičko i psihološko dejstvo. Ljubišin kolorizam, ekspresionistički bogat ali potpuno likovno usaglašen u jednu kolorističku atmosferu, svedoči o njegovoj stvaralačkoj uzbuđenosti, o njegovim emocijama, o njegovom shvatanju poetike slike. Ali i o njemu samom. Zbog toga u ovim portretima prijatelja ima puno podataka o ličnosti Ljubiše Bogosavljevića, čoveka i umetnika, savremenika, svedoka i učesnika jednog vremena koje smo tako sudbinski fatalno živeli, proživljavali i preživeli tokom uzbudljive smene vekova i milenijuma.
Sava Stepanov
Datum objavljivanja: