Jedan od slikara koji su prihvatili veru u autonomiju slike i njen samostalan život je i Đorđe Ivačković, koji je početkom pete decenije prošlog veka u Beogradu studirao arhitekturu i bavio se avangardnom jazz muzikom, a početkom šeste decenije napustio Beograd da bi otišao u Pariz i tamo započeo svoju karijeru umetnika – slikara. Iz Beograda je, neobično, poneo očaranost američkom savremenom umetnošću, koja ga je u Parizu smestila u krugove onih slikara koji se ubrajaju u predstavnike lirske apstrakcije, ali sa značajnim posebnostima koje potiču upravo od ovih drugačijih uticaja.

Smeštanje radova Đorđa Ivačkovića u kontekst lirske apstrakcije, kako se u literaturi najčešće označava njegov stil, potiče od njegove uključenosti u umetničke krugove u Francuskoj, odnosno Parizu, gde je taj termin korišćen od završetka Drugog svetskog rata kao oznaka za različita umetnička strujanja slična enformelu, ali i kao ime za evropsku u odnosu na američku umetnost istog perioda.

U godinama kada je Ivačković napustio Beograd, domaća scena likovne umetnosti još uvek je konformistički razvijala svoju modernost u onim okvirima koji su bili određeni vladajućim (političkim) režimom i ideološkom situacijom. Na njoj nije bilo mesta za radikalne vidove apstrakcije koje podrazumeva bavljenje čisto likovnim problemima, koje kao krajnju konsekvencu ima dostizanje čiste bespredmetnosti. U Parizu, iz koga su pre rata potekle sve avangarde i koji je i posle rata negovao slobodu likovnog izražavanja, Ivačković je našao plodno okruženje za svoj rad. Iz teksta za katalog izložbe, autor Ivana Benović.