Nomadski duh je sinonim ideje o neprekidnom kretanju koje se otvara u smeru nekog novog intelektualnog i kulturnog prostora, pozajmljen od Keneta Vajta. To je lična reakcija na sredinu koja nas okružuje: putovati, kretati se, nikada ne biti statičan, već krajnje otvoren ka svemu što izgleda podsticajno, nikad se ne zaustaviti u znanju.
Istraživanje šire teme prostora fokusirala sam na interakciju ličnog i pojedinačnog sa životnim okruženjem u sadašnjem trenutku. Putovanja su mi poslužila u prvom redu kao osnov za prepoznavanje vrednosti. Sa njih donosim vizuelne impresije, prvenstveno lične: mesta prolazaka i dolazaka; prilagođavanje novim mestima; dinamika fasada flamanske arhitekture; sightseeing savremenog turiste da po svaku cenu snimi mobilnim aparatom sanjive vidike severnoevropskog grada; povratak gradu u kome živim i svakodnevnom vidiku; bolni vidici i „arhitektonske ličnosti“ rodnog grada; stare fotografije. Sve je to svojevrsni background za traženje identiteta i ličnog pečata. U procesu unutrašnje filtracije i premišljanja pretvaraju se zatim ti sakupljeni vizuelni materijali u geopoetičke prizore na granici realnog i imaginarnog.
Ostaje otvoreno pitanje jesu li sva ta putovanja rezultat nekog novog romantizma pobuđenog u meni i postavljanje nomadizma kao matrice, načina života ili su ona samo sredstvo da pronađem svoju Krohmalnu ulicu.  
  Vedrana Ivanović